LONDEN, 1941
Hoe heet hij?
Beer.
Zorg je voor hem? Zorg ervoor dat hij niet bang wordt.
Hoe doe je dat? Er het beste van maken. Je lacht nog steeds.
Dat moet wel, nietwaar?
Quality over Quantity (QoQ) Releases The Woman in Black ~ Angel of death (2015)
Vertaling: Scarlett
Goedemorgen directrice, goedemorgen, kinderen. - Goedemorgen, Ms Parkins.
Je bent te laat. - Sorry, ik zat tot gisteravond laat vast.
Zullen we instappen?
We wachten op Edward Lee. - Ik dacht dat hij veilig was.
Hun huis werd geraakt.
Hij is nu een weeskind.
Daar komt hij.
Goedemorgen. - Goedemorgen.
Bedankt dat u hem hierheen brengt. - Dat is wel het minste wat ik kan doen.
Edward, het spijt me verschrikkelijk.
Je mag nu met ons mee, weg van dit alles. - Hij heeft niets meer gezegd, sinds...
Dat is het. - Veilige reis.
Bedankt, meneer. - Kom maar.
Dank u.
Ga maar zitten, Alfie.
U moet vroeg begonnen zijn.
Pardon? - Om vier kinderen te krijgen.
Ze zijn niet van mij. - Heb je ze soms ontvoerd?
Ze zijn geëvacueerd. Hun ouders moesten Londen verlaten.
Ze hebben geen familie meer. Dus brengen we ze naar 'n huis op het platteland.
Ga je daarheen?
Als je mij verhoort, kun je me wel je naam vertellen.
Ik ben vliegenier Burnstown, jij mag me Harry noemen.
Ik ben Eve.
Maar jij mag me Ms Parkins noemen. - Aangenaam kennis te maken, Ms Parkins.
Dat zal best wel.
We gaan naar Crythin Gifford. - Echt waar, ik ook.
Echt, wat ga je daar doen?
Ik ben een piloot. - Dat zeggen ze allemaal.
Sorry, dat was niet mijn bedoeling.
Het is al goed.
Dank je. - Vol met karakter.
Dit is Dr Rhodes, van het bestuur voor educatie.
Ik verontschuldig mij om u zo lang te laten wachten.
Het geeft niet. - Een vreselijke vergissing.
Het was leuk om u te ontmoeten, Ms Parkins.
Ik kom een keer op bezoek. - Kom op.
We laten ze al veel te lang wachten. Goedenavond.
Wat was dat?
Iedereen, blijf in de buurt. - Waar is iedereen?
Er ligt een reserveband achterin. - Ik help u wel.
Wat is dat? Waarom staart het naar ons? - Het zit vast.
Blijf bij de bus. Joyce, let even op ze.
Hallo?
Gaat het wel?
Je mag niet kijken.
Sorry, het is al goed.
Sorry.
We moeten er snel doorheen.
Waarom staat de grote lamp niet aan? - De regels gelden hier niet.
Maar we kunnen van de weg afraken. - We kunnen ook doelwit van een bom worden.
Als ze niet alles in de stad bombarderen, doen ze het wel op de terugweg.
Is er nog iemand anders op het eiland?
Nee, het is al jaren verlaten.
Hier is het, het Eel Marsh huis.
Kinderverblijven.
Waar zijn de anderen? - Anderen?
Ja, de andere. Van de andere scholen.
Ze komen pas volgende week. Jullie zijn de eerste.
Verwacht je dat wij zo leven? - Het is gangbaar.
Het is armoedig, Mr Rhodes. Mijn man is een brigadier in het leger.
Hij laat zijn mannen niet zo leven, laat staan een aantal schoolkinderen.
Het heeft een tijd leeggestaan, maar daar werken we aan.
Het is niet goed genoeg, Dr Rhodes. - Meer hebben we niet, Mrs Hogg.
Kom kinderen, laten we alles uitpakken.
Mogen we rondkijken? - Laten we eerst uitpakken.
Moeten we echt... - Genoeg.
Ms Parkins, laat Dr Rhodes u een rondleiding geven.
Ik blijf bij de kinderen.
Ja, directrice. - Goed.
Opschieten, laten we de bedden opmaken.
Daar is de keuken, de eetkamer is achterin.
Wat voor dokter bent u? - Medicijnen.
U werkt voor het educatiebestuur.
Het is een klein bestuur. We doen wat we kunnen.
De klaslokalen en de bibliotheek zijn aan de linkerkant.
Er is hier geen licht, maar er zijn genoeg kaarsen en olielampen.
Dit is naar uw slaapkamer.
Laat de rest op slot, tot de anderen arriveren. - Die?
Dat had op slot moeten zijn.
Volgens mij was dit een kinderkamer.
Het is hier erg koud.
We hebben beneden wel verwarming. Maar dat werkt hierboven niet.
Dat bedoelde ik niet.
Het voelt...
Ik weet het niet... Triest.
Kamers hebben geen gevoelens. Mensen wel.
Kom.
Wanneer kunt u iemand sturen voor de reparaties?
Wie, Ms Parkins?
We maken het beste ervan. - Ik kan maar beter gaan.
Vier hoeken aan mijn bed. Vier engelen rond mijn hoofd.
Eén om me te bewaken, en één om te bidden. En twee om mijn ziel mee te dragen.
Nu ga ik in bed liggen. Ik bid tot de Heer dat Hij m'n ziel bewaakt.
Als ik sterf voordat ik ontwaak, bid ik dat de Heer mijn ziel meeneemt.
Amen.
Iedereen, je bed in.
Slaap zacht. - Goed gedaan.
Daar ga je.
Is dat je mammie?
Heel goed.
Beloof me dat je vannacht goed slaapt. Geen nachtmerries.
Weet je wat een nachtmerrie is?
Dat is je onbewuste die alle slechte gedachtes laat wegebben.
Zodra je ze gedroomd hebt, zijn ze weg.
Dat is onzin
Is dat zo?
Mam zegt dat je nachtmerries bestrijdt met goede gedachten
Doe dat dan maar, goed?
Waarom praten we morgen niet verder, Edward? Deze onzin duurt veel te lang.
Ga maar slapen. - Kom mee, Ms Parkins.
Edward.
Brave jongen.
Hij moet het leren.
Zet de generator uit en doe het huis op slot.
Welterusten.
Slaap lekker, kinderen.
Waar breng je hem naartoe?
Laat mij hem zien.
Hallo?
Laat mij hem zien.
Hallo?
Je ziet eruit alsof je een slechte nacht had.
Een nieuwe plek, sliep een beetje rusteloos. Waar is Edward?
Binnen, tekenen.
Ms Parkins, laat hem maar. Hij komt bij ons als hij er klaar voor is.
Ik ga het klaslokaal voorbereiden.
Wat doen jullie? - James deed het.
Jullie horen hier niet rond te rennen. Waar is Edward?
Hij zit op zijn bed. - James, ik dacht je zijn vriend was.
Ik weet dat de dingen anders zijn, maar betrek hem erbij.
Hij heeft nu een vriend nodig.
Begrijp je mij?
Oké.
Edward, laten we een spelletje spelen.
Wil je geen vrienden zijn?
Je moet wel, de juffrouw zei het. - Het is al goed.
Kom, je krijgt het terug. Als je het spel verliest.
Welk spel? - Verstoppertje. Bedek je ogen.
Bedek ze.
Eén... twee... drie...
vier... vijf... zes...
Niet spieken.
zeven... acht... negen... tien... elf...
12... 13... 14...
15... 16... 17... 18...
Gevonden. Jouw beurt om je te verstoppen.
Eén... twee... drie...
Je mag nog niet kijken.
Ik wil je nog niet vrijlaten. - Wat is er aan de hand?
James liet het me doen.
Heb je het op slot gedaan? Waar is de sleutel? - Dat deden we niet.
Je moet het van het slot hebben gehaald. - Het was open.
Waar is het? Edward, laat me naar binnen.
Edward.
Kom, ga mee naar beneden.
Kom op.
Ik moet zorgen voor mijn mede...
Kunt u de deur opendoen, Ms Parkins?
Hallo. - Ik kwam even bij u kijken.
Komt het slecht uit?
Nee, helemaal niet.
Sorry, kom binnen.
Geef me mijn tekening terug
Geef het terug, of ik zeg het. - Ik verscheur het.
Hoe is het met sergeant strijdbaar?
Ze hoort je nog. Het is brigadier.
De vrouw van... - Ik ben niet bang.
Ze staat wel hoger in rang.
Hoe kun je hier helder blijven?
Geen idee, door te lezen? - Dat klinkt spannend.
Het leidt me van dingen af. - Wat voor dingen?
Er is iets met deze plek. Het voelt alsof...
Ik begrijp het. Het is geen paleis.
Zeg wat ik denk.
Wil je een kopje thee?
Dan moet je het mij vertellen.
Wat zit er achter die lach?
Het is mijn manier, hoe ik dingen verwerk.
Van de oorlog? - Met alles.
Ms Parkins.
Het is tijd voor de namiddaglessen. - Natuurlijk.
Goedendag, Ms Parkins.
Het verhaal kan gaan over wat je maar wilt.
Familie, thuis en herinneringen. Een hele verre plek.
Ja, Joyce? - Mogen we over de vorige bewoners schrijven?
Nee, daar niet over.
Edward, kom eens met mij mee.
Kun je me vertellen wat er gebeurde toen ze je opsloten in die kamer?
Heb je dit daar gevonden?
Je komt in problemen als je niet zegt waar je het vandaan hebt.
Alsjeblieft, Edward.
Ze zei dat ik het niet mag vertellen
Wie? Wie zei dat?
Het is heel belangrijk dat je het zegt.
Vertel het me, dit is belangrijk.
Je liet hem gaan
Zei ze dat je dit tegen mij moest zeggen?
Ik wed dat hij een geest zag. - Een geest?
Je zag er één, nietwaar Edward?
Was het je moeder? - Ik denk het niet. Laat hem met rust.
Waarom? Hij is je vriendje niet. - Ik vertel het aan Mrs Hogg.
Laat hem met rust. Doe niet zo vervelend.
Was u in de kelder? - Een paar minuten geleden.
Het is erg aangenaam, nietwaar?
Wil je thee? - Dank u.
Je mag vliegenier Burnstow wel.
Wees voorzichtig, ik weet wat iedereen over piloten zegt.
Denk je dat hij ook zo is?
Nee.
Hij herinnert me aan mijn man. Iets met zijn ogen.
Is uw man opgeroepen? - Hij heeft al zijn hele leven dienst.
Beiden legergezinnen en nu onze jongens.
Ik wist niet dat u kinderen had. - Het zijn geen kinderen.
Niet meer sinds de dag dat zij zich aanmeldden.
Heeft u foto's? - Ik weet hoe ze eruitzien.
Je moet ze missen... - Excuseer mij.
Het spijt mij.
We hebben allemaal iets voor onszelf, dit is die van mij.
Ik weet zeker dat ze bij u terugkomen.
Mijn man plaagt me.
Zegt dat ik de stoerste soldaat ben die hij ooit ontmoet heeft.
Dat hij zijn mannen meer ruimte geeft, dan ik bij mijn pupillen.
Maar onze ergste vijand zijn we zelf. Onze angsten.
Twijfels.
Wanhoop.
Dat is wat ons vernietigt.
Goedenacht, Eve. Ik hoop dat je nu beter slaapt. - U ook.
Tom.
Wat is er aan de hand? - Tom?
Tom? - Waar ben je?
Waar is Tom?
Ik weet het niet. Hij werd wakker...
Kom op, het is niet grappig.
Ik heb het op slot gedaan.
Jean.
Vannacht is er 'n vreselijk ongeluk gebeurd.
Ik weet dat jullie thuis ook goed konden uitkijken voor ongelukken.
Maar jullie moeten begrijpen, dat ook al zijn we hier voor de veiligheid...
dat hier op het platteland...
nog steeds gevaar loert.
Ik wil dat iedereen vandaag bij elkaar blijft. Zelfs tijdens speeltijd. Begrijpen jullie mij?
Ik schrijf zijn moeder.
Ik was zeker dat de deur op slot zat. Het spijt me.
Ik denk niet dat iemand genoeg spijt kan hebben.
Dokter, ik denk niet dat we hier moeten blijven. - Er is geen andere plek.
Het is hier niet veilig. - Het is onze taak om daarvoor te zorgen.
Ik bedoelde dat niet. - Wat is je punt?
Nou?
Weet u zeker dat er hier niemand anders woont? - Wat bedoel je?
Ik denk dat ik iemand zag.
Heb je met ze gesproken?
Dat probeerde ik. Maar ze verdween.
Je moet je visoenen voor jezelf houden. - Het zijn geen visioenen. Luister naar me.
Nee, luister jij naar mij. Dit is niet de eerste keer dat ik hier 'n lichaam weghaal.
Ik ben een man van de laatste oorlog. Ik zag wat het kan doen.
Je moet hier beter op voorbereid zijn.
Daar ben je, Edward. Kom weer naar binnen.
Nathaniel Drablow
Wacht.
Kom terug.
Wat is er?
Sorry. - Dat hoeft niet.
Wat er gebeurde was vreselijk, maar niet jouw schuld.
Ik had de sleutel.
Een sleutel. Er moeten er nog meer zijn. Misschien lag er één in het huis.
Dus iemand anders heeft het geopend? - Wie?
Nee, wat wilde je zeggen?
Ik denk dat er nog iemand op dit eiland is.
Hier woont? - Ik zag ze in de kelder en bij het kerkhof.
Het ligt aan mij, ik slaap niet goed. Ik zie dingen.
Goed, laten we een kijkje nemen. - Je gelooft me?
Waarom zou ik dat niet doen?
Vloog jij gisternacht hierboven?
Nee, ik had geen dienst.
Ik heb dit niet meer gezien, sinds ik een jongentje was.
Ik ga kijken of het ergens in past.
Mijn naam is Alice Drablow.
Ik woon al m'n hele leven in het Marsh huis. Het is 19 oktober...
Ik ben bang dat de gebeurtenissen die ik meemaak, opgenomen moeten worden...
misschien zullen ze ooit begrepen worden...
Het begon allemaal met de dood van Nathaniel...
Hij was net een zoon voor mij, zij mag hem dan gebaart hebben, maar ik zorgde voor hem.
Ze kwamen thuis door het drasland.
Het paard kwam op een of andere manier los. De koets viel in het moeras.
Ik zag het vanuit de kinderkamer gebeuren.
Hij zonk heel diep, voor ik het wist was hij weg.
Weg.
Ze geeft mij de schuld.
Zodat ik Nathaniels dood steeds zou herbeleven.
Ze liet me toekijken, zodat ik zou voelen wat zij voelt, wat zij had.
Ze zei, wat ik zag. Ga bij me vandaan, zei ze.
Ik beeldde jou in, je bent niet echt.
Dus Jennette was Nathaniels moeder. Alice voedde hem op.
Totdat hij verdronk.
Dat heb ik ook gehoord. De koets die viel in het moeras.
Ik moet gek worden. - Nee, ik geloof dat je iemand zag.
En ik geloof dat er hier iets gebeurd is. We hebben heel het eiland doorzocht.
Ik weet dat ik deze letters eerder heb gezien. In het dorp.
Ik moet me melden bij de basis. Ik zet je wel eerst af. Het duurt niet lang.
Wat is er mis? - Het tij komt op. We moeten opschieten.
Het is goed. - Nee, dat is het niet.
Rijd langzamer.
Harry. - Wees stil, ik moet me concentreren.
We werden boven zee neergehaald.
Mijn team zat vast in de vliegtuigromp.
Ik hoorde ze mij roepen.
De jongens zeiden...
het was heel donker. Ze konden amper ademhalen.
Ik weet zeker... - Nee, het was mijn team.
Ik was de enige overlevende.
Daarom houd ik niet van het water.
Hoe kom je hieraan?
Tom had het in zijn zak toen hij stierf. Hoe kreeg je het terug?
Ga uit de weg.
Hallo?
Edward.
Mrs Hogg zegt dat je nu moet komen.
Edward.
Edward, dit is niet grappig.
Edward, je zit zwaar in de problemen.
Edward?
Nathaniel Dablow. Voor zijn 18e verjaardag
Edward?
Edward, wees niet zo'n...
Wie is daar?
Laat me eruit.
Wanneer het wordt gezien en wat het ook doet...
één ding is zeker...
een kind zal sterven.
Hoe moet ik het stoppen? - Het is te laat.
Ze vermoordde al mijn vrienden. Nu ben ik de laatste.
Kom terug, alsjeblieft. We vertrekken wel.
Jullie fout.
Jullie brachten haar terug.
Ik had er geen ogen voor nodig.
Mijn vrienden hebben ogen. Huilde ik.
Mijn vrienden hebben ogen, dus stierven zij.
Joyce, je mag niet in deze kamer zijn.
Joyce?
Het is jouw fout.
Harry.
Wat is er aan de hand? - Schiet op.
"Lieve Nathaniel, ik wilde de waarheid vertellen, maar je bent te jong om het te begrijpen."
"Ik wilde je weghalen, maar ze ontdekten m'n plan en nu mag ik niet meer in je buurt komen."
"Ze sturen mij naar een gesticht. Dus ik laat deze brief achter bij Mr Jerome."
"Als je ouder bent, kunnen ze hem niet stoppen om deze brief aan jou te geven."
"Je bent opgevoed met de gedachte dat Alice Drablow je moeder is, dat is ze niet."
"Je vader Charles Drablow maakte mij zwanger."
Dit is de waarheid. Geloof het alsjeblieft. Ik had je nooit laten gaan.
Dus kom zo snel mogelijk naar mij toe. Want ik ben voor eeuwig en altijd je moeder.
Jennette Humfrye.
Hij stierf twee dagen later.
Dus je wist het nooit.
Hij wist nooit dat hij zijn moeder was.
Het is belachelijk.
Zelfs als je me niet gelooft, waarom het risico nemen?
Harry brengt ons naar het station... - Genoeg.
Ik zeg dat we moeten... - Eruit.
Ga dan, wil je weg? Ik wil je niet langer meer hier hebben.
Nee, ik laat ze hier niet achter.
Ik vond Joyce vandaag, ze probeerde haarzelf te wurgen. Je vergiftigt ze.
Dat was Jennette. Snap jij het niet, ze is gezien.
We kunnen niet weg. We moeten de kinderen naar de kelder brengen.
Kom maar. Zo snel als je kunt.
Wees voorzichtig. - Meiden.
Blijf bij het glas weg. Wees voorzichtig.
Niemand verdient het om te lijden zoals zij dat deed.
Waarom raakt dit jou?
Eve?
Ik had een zoon.
Ik was niet getrouwd.
Ik was te jong, dus ze...
ze pakten hem van mij af.
Waar is hij?
Laat hem alsjeblieft aan mij zien.
Ik probeerde hem te zoeken, maar...
ze wilden niet zeggen waar hij was.
Of zijn naam.
Na een tijd gaf ik het op.
Ik liet hem gaan.
Eve.
We kunnen het verleden ons niet in laten halen. Er is gewoon te veel te doen.
Te veel om voor te leven.
Ze weet het. - Dit heeft niets met haar te maken.
Ze vertelde het me. ''Je liet hem gaan''.
Dat was Alice. Ze beschuldigde haar van Nathaniels dood.
Liet het haar steeds weer herbeleven. Dit heeft niets met jou te maken.
Je hebt het fout. - Je moet naar me luisteren.
Ze wil iets van mij afnemen. - Wat?
Ze wil hem tegen mij keren.
Iedereen, blijf bij elkaar. Edward, kom hier.
Mijn aansteker heeft geen gas meer.
Juffrouw, ik heb lucifers gevonden. - Brave meid.
Dat is goed.
Geef maar aan mij.
Ik steek de anderen aan. - Waar is Joyce?
Joyce?
Joyce.
Nee.
Joyce. - Nee.
Nee.
De band is gemaakt, ik neem je mee en dan kun je naar huis.
Ik ga niet terug. Breng ons naar het vliegveld.
Goed.
Ruby, deze is van jou.
Laat dat hier achter. Geef het aan mij.
Kom terug, Fraser.
Het is niet echt.
Harry.
- Een dummie-vliegveld.
Er staan alleen maar decoratievliegtuigen.
Ik kan lichten aandoen, zodat het lijkt alsof er vliegtuigen vertrekken.
En de vuurkolven laat het lijken alsof het gebombardeerd is.
Ik ben een afleiding.
Je zei dat je piloot was. - Dat was ik ook, maar na de crash...
kon ik niet meer vliegen.
Dus stuurden ze me hierheen.
Is niet in staat om te vechten, zeiden ze.
Het betekent dat je een lafaard bent.
Officieel. - Waarom vertelde je het niet?
Ik vond het leuk hoe je me zag.
Kijk, daar is die lach weer.
We blijven niet lang.
We pakken de volgende trein. - Wanneer is dat?
Morgenochtend, maar tot dan is het hier veilig.
Ben jij dat?
Dat was ik ooit.
Juffrouw? - Ja, Flora?
Tom zei dat Edward een geest zag.
Is dat waar?
Ja. - Dat zijn leugens, kinderen.
Zo is het genoeg.
Ze vertelt de waarheid.
Ik ben de geheimen zat.
Heeft ze het aan je teruggeven?
Sorry als ik je van streek maak, maar je moet het me vertellen.
Alsjeblieft.
Wat is dat?
Dit is niet echt.
Wat heeft ze je verteld? - Dit is niet echt.
Je mag hem niet hebben. Hij is niet van jou.
Je maakt de kinderen bang.
Iets blokkeert de stoppenkast, ik krijg het niet uit.
Iedereen bij elkaar blijven. Wees stil.
Laten we elkaars handen vasthouden.
Dat redt ons niet. - Doe het.
Zijn vrienden hadden ogen, dus stierven ze. Blinden kunnen haar niet zijn. Sluit je ogen.
Iedereen.
Laten we allemaal bidden.
Kom op, vier hoeken aan mijn bed. Vier engelen rond mijn hoofd.
Eén om te bewaken, één om te bidden. Twee om mijn ziel mee te dragen.
Vier hoeken aan mijn bed.
Vier engelen rond mijn hoofd. Eén om te bewaken en één om te bidden.
En twee om mijn ziel mee te dragen.
Het is al goed.
Het is goed.
Niet kijken. - Wacht even.
Het maakt niet uit. - Jean.
We zijn er geweest. - Jean.
Dit is waanzin.
Eve.
Edward.
Edward, ik ben het, Harry.
Het is al goed.
Edward.
Je bent in orde.
Pak mijn hand.
Edward.
Edward, nee.
Eve.
Kom op. Dat is goed.
Waar is Edward?
Het spijt me.
Ik probeerde het.
Eén van de vuurkolven, het spijt me zo.
Zag je zijn lichaam?
Er is niets meer. - Zag je zijn lichaam?
Het spijt me. - Waarom zou ze zoiets doen?
Wat? - De straf is niet genoeg.
Eve, wat bedoel je?
Luister naar me, Eve.
Jullie hadden niets kunnen doen. Het is niet jullie fout.
Kom op, opschieten. Jullie zijn al veel te lang op deze helse plek.
Eve, ik had naar je moeten luisteren.
Ik vergeef het mezelf nooit.
Hij leeft. - Wat?
Ze wachten op me. - Kom op.
Pak dan nu de jeep.
Eve.
Edward.
Laat me Edward zien.
Laat me hem zien.
Nee.
Edward.
Nee, Edward.
Voel wat ik heb gedaan.
Sterf zoals mij.
Laat me eruit.
Edward.
Kom terug. Stop.
Edward.
Word wakker.
Alsjeblieft, word wakker, Edward.
Edward.
Je moet tegen haar vechten.
Vecht tegen haar, Edward.
We bestrijden nachtmerries met goede gedachten.
Je bestrijdt nachtmerries met goede gedachten.
Weet je nog toen je moeder dat tegen je zei?
Harry.
Het spijt me.
Ze is weg.
Ben je klaar? - Ja.
Heel slim. Fijne verjaardag, Edward.
Nu kun je nieuwe tekeningen maken.
Wat is er?
Dan komt ze terug.
Ze is weg, ze voedde zich aan onze slechte gedachten.
Maar nu Harry over ons waakt, kan ze niet meer teugkomen.
Begrijp je dat? - Ja.
Waar is dan mijn glimlach?
Heel goed. - Uw beurt.
Tijd om te gaan.
Quality over Quantity (QoQ) Releases Vertaling: Scarlett
Gedownload van www.ondertitel.com